Τα παρακάτω άλμπουμ δεν είναι τα αγαπημένα μου. Τη λίστα με τους δίσκους που έχουν κατακτήσει περισσότερο την καρδιά μου τη δημοσιεύω εδώ και πολλά χρόνια στο RateYourMusic — αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Η συγκεκριμένη λίστα που αποφάσισα να ανεβάσω εδώ είναι ένα σύνολο δίσκων που σε σημεία ταυτίζεται με τα προσωπικά μου αγαπημένα και σε σημεία αποκλίνει. Είναι, κυρίως, μια καταγραφή άλμπουμ που πιστεύω ότι όρισαν τη χρονιά που διανύουμε, όσον αφορά τα μουσικά παρακλάδια που παρακολουθώ, με τα κριτήρια που θεωρώ ότι έχουν αξία.
Σε κάθε περίπτωση, το να επανεξετάζεις παλιές λίστες των αγαπημένων σου άλμπουμ είναι πάντα μια παράξενη διαδικασία. Φτιάχνω τέτοιες εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια και σχεδόν κάθε φορά πιάνω τον εαυτό μου σχεδόν άναυδο να απορεί όταν τις ξανακοιτά. Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι η εξής: Δίσκοι που έχουν μείνει στη μνήμη μου ως κορυφαίοι της χρονιάς —και θα ορκιζόμουν πως ήταν στο Top 5 μου, διάολε!— τους συναντώ τελικά γύρω στη θέση 15, 20, 30 ή και χαμηλότερα. Δίσκοι με ποιότητα και ειδικό βάρος, που έχουν ριζώσει μέσα μου. Αντίστροφα, άλλοι που με είχαν συνεπάρει όταν κυκλοφόρησαν, η πορεία του χρόνου (και όχι η εγγενής τους αξία) τους έσπρωξε κάπως στο περιθώριο.
Έτσι, για το συγκεκριμένο άρθρο κατέληξα στην παρακάτω λίστα. Λείπουν αρκετά άλμπουμ που θεωρώ αγαπημένα ή ακόμη και μουσικά/συναισθηματικά ανώτερα από αυτά που περιλαμβάνονται εδώ. Παρ’ όλα αυτά, αποτελεί μια σύνοψη στην οποία θα μπορώ να επιστρέφω στο μέλλον και να θυμάμαι με σχετική καθαρότητα —και ίσως με λίγη αγάπη— το 2025.
Η λίστα (ένα άλμπουμ ανά μουσικό χωράφι-αλφαβητικά)
Anna von Hausswolff – Iconoclasts
Χώρα: Σουηδία
Χωράφι: Modern organ-drone avant-pop
Έκτος full-length δίσκος
Ένα άλμπουμ που χρησιμοποιεί το εκκλησιαστικό όργανο όχι σαν “ατμόσφαιρα”, αλλά σαν αρχιτεκτονική: τεράστια τείχη ήχου, ένταση και κάθαρση. Παντρεύει το ιερό δέος με μια πολύ ανθρώπινη ευαλωτότητα, ξαναφέρνοντας δυνατά τη φωνή στο επίκεντρο, με τρόπο που φτάνει στα όρια του disturbing. Μια σωματική εμπειρία, η οποία μέσα στις εκτενείς χαμηλές της συχνότητες και τα μοιρολόγια συνοψίζει ακριβώς όλα όσα επιθυμεί η Anna von Hausswolff να πετύχει (και στα οποία ήδη πρωτοπορεί) χρόνια τώρα.
Blackbraid – Blackbraid III
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Indian naturalistic black
Τρίτος full-length δίσκος
Η atmospheric black metal αφήγηση γίνεται πολιτισμική παρουσία, όχι διακόσμηση. Το τρίτο άλμπουμ των Blackbraid (το προσωπικό project του Sgah’gahsowáh) αποτελεί την πιο ώριμη, συγκροτημένη και βαριά δήλωση του έργου τους μέχρι σήμερα. Συνεχίζει την πορεία του indigenous black metal, αλλά με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, βάθος και αφηγηματική συνοχή. Ο πυρήνας του άλμπουμ είναι η κοσμοαντίληψη των ιθαγενών λαών της Βόρειας Αμερικής. Η φύση δεν παρουσιάζεται ρομαντικά, μα είναι δύναμη, νόμος, πνευματικό πλαίσιο. Τα δάση, τα βουνά, τα ζώα και τα στοιχεία λειτουργούν ως φορείς μνήμης και ταυτότητας.
Blood Orange – Essex Honey
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Sophisticated art-pop/R&B collage
Πέμπτος full-length δίσκος
Pop ενορχήστρωση σαν ιδιωτική ορχήστρα: πυκνό cast συνεργασιών και ήχος που κινείται από R&B σε art-pop χωρίς ραφές. Ένα άλμπουμ πένθους/επιστροφής στην πατρίδα, επηρεασμένο βαθύτατα από τον θάνατο της μητέρας του Devonté Hynes, δίχως όμως να γίνεται μελό. Πρόκειται για μια μουσική κατασκευή μνήμης, επεξεργασίας πένθους και ταυτότητας, όπου η μουσική λειτουργεί ως θεραπευτικό και καταγραφικό μέσο, αλλάζοντας ύφος ακόμα και μέσα στα ίδια κομμάτια (από απαλό R&B ή indie pop μεταμορφώνονται σε dance-ρυθμικά ή κλασικά με έγχορδα και διακοπές).
Blut Aus Nord – Ethereal Horizons
Χώρα: Γαλλία
Χωράφι: Cosmic/avant-black metal
Δέκατος έκτος full-length δίσκος
Στο Ethereal Horizons, το black metal γίνεται διαστημική γεωμετρία: ψυχεδελικά loops, Lovecraftική αίσθηση και παραγωγή που μοιάζει με αχανές κενό. Άλμπουμ-κορύφωση που «εκτοξεύει» το είδος έξω από τα σύνορά του, χωρίς να χάνει το δηλητήριο που οφείλει να έχει. Οι Blut Aus Nord είναι πολλά χρόνια τώρα ένα από τα πιο κραταιά κεφάλαια του ατμοσφαιρικού black metal και εδώ ίπτανται σε κοσμικά ταξίδια παρόμοια με αυτά του Hallucinogen. Ταυτόχρονα, κάθε χρόνο μια βόλτα από το Facebook τους μας ανακαλύπτει τα πραγματικά καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς στον ακραίο χώρο. Όταν είσαι σωστός ακροατής, τότε ξέρεις προς τα πού να στρέψεις την μπάντα σου ως μουσικός…
Candelabro – Deseo, Carne y Voluntad
Χώρα: Χιλή
Χωράφι: Christian latin art rock
Δεύτερος full-length δίσκος
Οι Candelabro, στον δεύτερο δίσκο τους ,εξετάζουν την πνευματικότητα και την χιλιανή ταυτότητα μέσα από μια έντονα συναισθηματική αφήγηση. Ο αμνός και το άστρο του εξωφύλλου αντικατοπτρίζονται στους έντονα χριστιανικούς συμβολισμούς που διέπουν αυτήν τη πραγματικά μεγαλεπήβολη κυκλοφορία, όπου οι πληθωρικές στιγμές με πνευστά, synth-ια και jazz ρυθμούς εναλλάσσονται προοδευτικά με σχεδόν slowcore αδειάσματα. Ο εν λόγω ήχος είναι μια άκρως φρέσκια έκφανση της rock, η οποία αποκτά τα τελευταία 3-4 χρόνια αρκετούς άξιους αντιπροσώπους.
Cardiacs – LSD
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Χωράφι: Prog rock maximalism
Έκτος full-length δίσκος (26 χρόνια μετά τον προηγούμενο)
Το “LSD” είναι το μεταθανάτιο άλμπουμ των Cardiacs, ολοκληρωμένο και κυκλοφορημένο μετά τον θάνατο του Tim Smith. Δεν είναι αρχειακό, με την έννοια των υπολειμμάτων… Είναι συγκροτημένο, τελειωμένο και απολύτως Cardiacs. Λειτουργεί σαν τελευταίο κεφάλαιο ενός μοναδικού καλλιτεχνικού σύμπαντος. Prog-punk / art rock / pop αποδόμηση, όπως μόνο οι Cardiacs ξέρουν. Αλλεπαλληλες και απότομες αλλαγές ρυθμού, τονικότητας και διάθεσης χαρακτηρίζουν τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος του και κάπως (αλήθεια ε) όλα αυτά …δουλεύουν μέσα στο χάος!
Cave Sermon – Fragile Wings
Χώρα: Αυστραλία
Χωράφι: Dissonant post-metal
Τρίτος full-length δίσκος
Οψιδιανή ριφολογία και τρομερός τελετουργικός βηματισμός, που δεν εξανεμίζεται από το progressive metal στοιχείο του… Είναι δίσκος βάρους και ευθραυστότητας ταυτόχρονα: αργός, πιεστικός, με λυτρωτικές κορυφώσεις. Το χάος δεν ξεδιπλώνεται στο άπειρο, μα συμπιέζεται και ρέει παχύ πάνω στην ψυχή του ακροατή. Κραυγές και καθαρά φωνητικά χρησιμοποιούνται με φειδώ, ενώ μια έρπουσα συννεφιά καλύπτει τα πάντα σε έναν από τους κορυφαίους post-metal δίσκους που έχουν βγει ποτέ. Ας, μάλιστα, σημειώσουμε πως είναι self-released και δεν υπάρχει, προς το παρόν, σε φυσική μορφή.
Coroner – Dissonance Theory
Χώρα: Ελβετία
Χωράφι: Groovy prog thrash comeback
Έκτος full-length δίσκος (32 χρόνια μετά τον προηγούμενο)
Ιστορική επιστροφή που λειτουργεί σαν «μανιφέστο» τεχνικού thrash: κοφτά riff, προοδευτικές δομές, ψυχρή ακρίβεια. Η αφήγηση γύρω από το άλμπουμ (μετά από δεκαετίες) το κάνει αυτομάτως άκρως σημαντικό, αλλά η ουσία είναι ότι ακούγεται ζωντανό και επίκαιρο. Κατάφερε φέτος να ενώσει όλους τους μεταλλάδες, τόσο τους παραδοσιακούς όσο και τους πιο μοντέρνα σκεπτόμενους. Εξ ου και δεν θα ήταν αδόκιμο να τον χαρακτηρίσουμε ως τον σημαντικότερο metal δίσκο της χρονιάς, ακόμα και αν υστερεί, κάπως, μπροστά στο feeling των παλιών αριστουργημάτων τους.
Deafheaven – Lonely People with Power
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Blackgaze 2.0
Έκτος full-length δίσκος
Επιστροφή στο μαύρο φως του blackgaze, με την ένταση να μην είναι ρετρό, αλλά ανανεωμένη και πιο δραματική. Άλμπουμ που ξαναδένει την επιθετικότητα με το συναίσθημα, χωρίς να χάνει τη μελωδική του λάμψη. Μετά την κάπως αδικημένη από κοινό και κριτικούς απομάκρυνση από το extreme, που έλαβε χώρα στο περασμένο τους δίσκο, οι Deafheaven σερβίρουν σε όλους τους οπαδούς τους τον μη black metal δίσκο που (ήξεραν πως) ήθελαν. Μιλάμε για ένα μουσικό ύφος στο οποίο είναι οι ακράδαντοι κυρίαρχοι.
Ethel Cain – Willoughby Tucker, I’ll Always Love You
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Americana slowcore
Δεύτερος full-length δίσκος
Το καθηλωτικά κλειστοφοβικό “Perverts” που κυκλοφόρησε η Ethel Cain στην αρχή της χρονιάς δεν παίρνει θέση ανάμεσα στους full-length δίσκους της. Είναι κάτι σαν side relase. Στο Willoughby έχουμε μια prequel αφήγηση, σαν αμερικανικό γοτθικό μυθιστόρημα σε slowcore/Americana φόρμα: αργό, ονειρικό, και επικίνδυνα οικείο. Η δύναμη είναι στη σκηνοθεσία: μικρές λεπτομέρειες που χτίζουν κόσμο, όχι “τραγούδια” ως μονάδες. Αργά tempos και μακρόσυρτες δομές. Μια τραγική ιστορία αγάπης πριν την πτώση… Το δεύτερο μέρος μιας ενεργής τριλογίας.
Geese – Getting Killed
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Art rock, no-wave indie
Τέταρτος full-length δίσκος
Mια σκοτεινότερη, πιο επιθετική και αποδομημένη στροφή σε σχέση με το παρελθόν τους, ήταν αρκετή για να βάλει το “Getting Killed” στις κορυφές πολλών λιστών του 2025. Η μουσική τους είναι, άλλωστε, τόσο καλοφτιαγμένη όσο και εγγενώς ιδανική να ανοίγει μουσικές πόρτες ετερόκλητου ακροατηρίου, δίχως να απαιτεί πολλές ακροάσεις. Είμαστε σε μια εποχή που το post-punk/noise rock έχει γίνει το νέο αντισυμβατικό mainstream της rock μουσικής (χωρίς να υπονοούμε ότι οι Geese ανήκουν εκεί ε, απλά τους ανοίγει πόρτες). Η φωνή του Cameron Winter συχνά σπάει, χάνεται μέσα στον ήχο συνεισφέροντας στο νευρικό, ασφυκτικό και παρανοϊκό προφίλ του δίσκου. Τους βγάζουμε το καπέλο γιατί τα κατάφεραν, χωρίς να έχουν μήτε fun, μήτε κουλ θυμό με στυλιζαρισμένο τρόπο.
Havukruunu – Tavastland
Χώρα: Φινλανδία
Χωράφι: Pagan black metal epic
Τέταρτος full-length δίσκος
Η τετράδα δίσκων των Havukruunu είναι ασύγκριτη στον σύγχρονο μαύρο εξτρίμ ήχο. Οι Φινλανδοί δεν εφευρίσκουν το ξίφος και το αμόνι, δεν τραβούν το πρώτο αίμα, μα παίζουν το παγανιστικό, επικό black metal με πρωτόλεια εργαλεία, δίχως φιοριτούρες… Σε αντίθεση με συνδαιτημόνες τους στο μεσαιωνικό τραπέζι, διαθέτουν μπόλικη τεχνική, τόσο στην εκφορά όσο και στη δόμηση των συνθέσεών τους. Πάνω απ’ όλα, εμφυσούν αληθινή ψυχή μέσα στη μουσική τους. Δεν πρόκειται για black metal μηδενισμού. Είναι black metal ταυτότητας, μνήμης και γης. Ακόμα μια ιστορία αντίστασης στον εκχριστιανισμό, με τους παλιούς τρόπους των Bathory.
Heinali & Andriana,Yaroslava Saienko – Гільдеґарда
Χώρα: Ουκρανία
Χωράφι: Medieval psalm drone
Πρώτος full-length δίσκος (συνεργασίας τους)
Εδώ το μεσαιωνικό γίνεται σύγχρονο χωρίς μουσειακή ατμόσφαιρα: φωνή/μονοφωνία απέναντι σε modular ηλεκτρονικό σώμα. Το Hildegrad (Гільдеґарда) είναι ένα έργο που στέκεται στο σταυροδρόμι παρελθόντος και τεχνολογικού παρόντος, μια επαναπροσέγγιση / επανερμηνεία μουσικών συνθέσεων του 12ου αιώνα με μοντέρνες τεχνικές και παραδοσιακές φωνητικές μορφές. Μια ματιά του συνθέτη Heinali και της τραγουδίστριας Saienko στο πώς αυτά τα αρχαία στοιχεία των ψαλμών της Hildegard von Bingen (ηγουμένη του 12ου αιώνα) μπορούν να αναδυθούν στο σήμερα και να συνδεθούν με τη σύγχρονη ουκρανική πραγματικότητα.
Helloween – Giants & Monsters
Χώρα: Γερμανία
Χωράφι: Euro-power veteran metal
Δέκατος έβδομος full-length δίσκος
Μεγάλα ρεφρέν, διπλές κιθάρες, speed στιγμές και stadium αίσθηση: η power metal φόρμα στην πιο καθαρή της έκδοση, ευδιάθετη και δυναμική. Το άλμπουμ λειτουργεί σαν σύγχρονη επιβεβαίωση του ευρωπαϊκού power metal κανόνα, χωρίς να προσποιείται ότι είναι κάτι άλλο. Πρόκειται για τον δεύτερο δίσκο με την pumpkin united σύνθεση, όπου οι τρεις σπουδαίοι τραγουδιστές δίνουν ένα ματζόρε σεμινάριο, το οποίο ικανοποιεί παλιούς οπαδούς και φέρνει νέους. Πολλά χιτάκια μα και πιο μεγαλεπήβολες στιγμές στα χνάρια των γνωστών παλιών επών.
Imperial Triumphant – Goldstar
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Avant-garde metal dystopia
Έκτος full-length δίσκος
Οι Imperial Triumphant συνεχίζουν τη διαδρομή τους στο avant-garde / dissonant black metal, με σταθερό κέντρο τη μορφή της μητρόπολης ως τέρας. Αν προηγούμενοι δίσκοι τους έμοιαζαν με αρχιτεκτονικά μανιφέστα, το Goldstar λειτουργεί περισσότερο σαν λαμπερό σύμβολο παρακμής: χρυσό στην επιφάνεια, σάπιο από μέσα. Οι δυσαρμονίες μπλέκονται με μια ανίερη και ελεύθερη εκδοχή της jazz. Τα ακραία φωνητικά είναι απόκοσμα και γυμνά συναισθημάτων, καθώς οι κιθάρες κατακεραυνώνουν και το rhythm section κάνει αλλαγές βγαλμένες από τις πύλες της κολάσεως. Οι Imperial Triumphant εξακολουθούν να ωθούν τον σκληρό ήχο στα άκρα του, αυτήν τη φορά κάπως πιο προσβάσιμα για εμάς τους απλούς ανθρώπους.
Lars Fredrik Frøislie – Gamle Mester
Χώρα: Νορβηγία
Χωράφι: Symphonic prog revival / ‘70s keyboard romanticism
Δεύτερος full-length δίσκος
Prog που τιμά την κλασική σχολή των ’70s, με καταιγισμό vintage keyboards και αίσθηση old master τέχνης. Οι Wobbler είναι πρωτοπόροι στο να ακολουθούν τις διδαχές των παλιών, καθώς ελάχιστοι το κάνουν τόσο όμορφα και αυθεντικά όσο εκείνοι. Ο Frøislie, θεμέλιος λίθος των Wobbler, με δύο σόλο δίσκους δίχνει να τιμά την βαριά, αρχαία βελανιδιά, που στην Νορβηγία αντιπροσωπεύει τη σοφία, την αντοχή και τη ροή του χρόνου. Από το πουθενά, μπορεί πια να οριστεί ως ο underground κορυφαίος αντιπρόσωπος της χρυσής έκφανσης της rock μουσικής: μα το prog των ’70s φυσικά! Οι δίσκοι του μοιάζουν να έχουν εξαρχής φτιαχτεί γέρικοι, σκονισμένοι και να μυρίζουν νοτισμένο ξύλο.
LAUSSE THE CAT – The Mocking Stars
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Χωράφι: Abstract hip hop nocturnal storytelling
Πρώτος full-length δίσκος
Βρετανικός άλμπουμ που (κυριολεκτικά) ξεκινάει στηλιτεύοντας τους μεσοαστούς Ευρωπαίους που μαζεύουν λεφτά για να πάνε διακοπές στην …Κρήτη! Πρόκειται για έναν βαθιά αφηγηματικό, λογοτεχνικό και εσωστρεφή δίσκο, που κινείται ανάμεσα σε abstract rap, spoken word και ψυχεδελικό storytelling που φτάνει στα όρια της ποίησης. Οι στίχοι είναι πυκνοί, υπαινικτικοί, συχνά αποσπασματικοί. Δεν εξηγούν ιστορίες, τις αφήνουν μισοφωτισμένες από έναν ετερόκλητο αυτοσαρκασμό. Τα ambient textures, οι απλές λούπες και η βρώμικη παραγωγή απογειώνουν το ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα. Ο γάτος Lausse σουλατσάρει στο αστικό τοπίο, ένας αποκομμένος και ηττημένος αντι-ήρωας που παλεύει με τους ποντικούς και τα άστρα που τον κοροϊδεύουν.
Maruja – Pain to Power
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Χωράφι: Art post-punk catharsis
Πρώτος full-length δίσκος
Με ήδη τρεις σημαντικές κυκλοφορίες στο δισάκι τους, οι Maruja θεωρούνταν ήδη μεγάλο όνομα πριν κυκλοφορήσει το πρώτο επίσημο full-length τους. Η μίξη του μοδάτου βρετανικού post-punk με άπλετη οργή και με ακόμα πιο άπλετο σαξόφωνο, κάνει τη μουσική τους εντυπωσιακή από το πρώτο άκουσμα. Η απορία μου με δαύτους ήταν εξαρχής αν θα άντεχαν στα καλούπια ενός δομημένου και στημένου (ακόμα και για τα δικά τους τζαμαριστά δεδομένα) full length. Εν τέλει, όχι μόνο τα κατάφεραν, μα διέπρεψαν, δίχως να αναγκαστούν να αλλάξουν τίποτα από τον θυμό, την ποιητικότητα και την κοινωνική κριτική που τους χαρακτηρίζει.
Maud The Moth – The Distaff
Χώρα: Ισπανία
Χωράφι: Avant-classical doomwave
Τέταρτος full-length δίσκος
Ένα άλμπουμ βαθιά θεατρικό, όπου η φωνή λειτουργεί σαν πρωταγωνιστής και όχι σαν όργανο. Παντρεύει σύγχρονη κλασική γραφή, doom βαρύτητα και έντονη συναισθηματική ένταση, με όλα αυτά να δραπετεύουν μέσω του πιάνου της Maud The Moth. Με τον τέταρτο δίσκο της, περνά από dark folk / art song σε avant-garde chamber / ritual music στην πιο συνειδητά φεμινιστική και εννοιολογική εκδοχή της. Η ηλακάτη (εργαλείο γνεσίματος/distaff) σύμβολο της αόρατης οικιακής εργασίας δίνεται ως λάβαρο ενός ολόκληρου δίσκου-εμπειρίας. Το The Distaff είναι πολύ δύσκολο να αφομοιωθεί οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, οποιαδήποτε στιγμή του μήνα.
McKinley Dixon – Magic, Alive!
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Jazz rap / literary hip-hop
Πέμπτος full-length δίσκος
Jazz rap με πραγματική ευφορία: Πλούτος πνευστών, οργανικός ρυθμός που αναπνέει και στίχοι που δουλεύουν σαν μικρές ιστορίες. Ο McKinley Dixon χρησιμοποιεί την παιδικότητα ως τόξο, την εκτέλεση της μαγείας ως βέλος και πετυχαίνει διάνα. Εξερευνά την απώλεια και τους τρόπους ανάστασης ενός αγαπημένου προσώπου, από τρείς φίλους του, με εκφορά τόσο απλή, σχεδόν παιδική, όσο και άκρως λογοτεχνική.
Mclusky – The World Is Still Here and So Are We
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Noise rock with some post-hardcore sarcasm
Τέταρτος full-length δίσκος (μετα από 20 χρόνια)
Επιστροφή μετά από 20 χρόνια με το μαχαίρι στα δόντια: κοντά, κοφτά κομμάτια, θόρυβος και χιούμορ-δηλητήριο. Ο πυρήνας του άλμπουμ είναι ο ανελέητος σχολιασμός της σύγχρονης ζωής: εξουσία, καπιταλισμός, κοινωνική υποκρισία, πολιτισμική κόπωση. Η αμεσότητα τους χαρακτηρίζει, με έναν ήχο τραχύ και χλατσωτό σαν χαστούκι. Θυμωμένο αλλά όχι παρορμητικό, πικρό αλλά όχι θλιμμένο, περισσότερο “τα ξέρουμε όλα αυτά και συνεχίζουμε να είμαστε έξαλλοι”. Ε, μια ολόκληρη ζωή αργότερα, ποντάρεις στην μεσήλικη διαύγεια αντί για τη νεανική οργή, έτσι δεν είναι;
Messa – The Spin
Χώρα: Ιταλία
Χωράφι: Neo-doom with art-rock elasticity
Τέταρτος full-length δίσκος
Doom που δεν μένει στο βάρος: γλιστράει σε πιο μοντέρνες φόρμες, με groove/δραματουργία και αίσθηση τελετουργικού. Το άλμπουμ ακούγεται σαν να περιστρέφεται γύρω από ένα σκοτεινό κέντρο, με κομμάτια που ανοίγουν σαν μαύρα, πανέμορφα λουλούδια, με χώρο για μελωδία και ένταση. Οι γοτθίζουσες συνθέσεις δείχνουν με τρόπο εμφατικό πως έχουν βρει την τέλεια ισορροπία για να σου κολλούν στο μυαλό, ενώ ταυτόχρονα εμπεριέχουν την ποιότητα ενός χτισίματος εκλεκτικού χαρακτήρα. Ο ουρόβορος όφις είναι η σφραγίδα πως πια μπαίνουν σε άλλη κατηγορία στη συνείδηση του κοινού. Το έκαναν αυτό σιγά-σιγά, με κάθε δίσκο να βάζει το λιθαράκι του, εξ ου και τους αξίζει.
Mountain Realm – Rustborn
Χώρα: Σουηδία
Χωράφι: Dungeon synth
Τέταρτος full-length δίσκος
Μετά τις τρεις περσινές του κυκλοφορίες (μεταξύ των οποίων η συνεργασία με Tales Under The Oak σε ένα από τα καλύτερα dungeon synth άλμπουμ όλων των εποχών), ο Simon Heath κυκλοφορεί φέτος άλλους δύο δίσκους, ένας εκ των οποίων είναι το Rustborn. Θεωρείται πια σίγουρο πως, σε ένα είδος με πολλή σαβούρα που έχουμε συνηθίσει να αγαπάμε για το καλτ στάτους της, οι Mountain Realm είναι ένα σημείο αναφοράς και ποιότητας. Όλα εδώ είναι ως πρέπει: παρηκμασμένα βασίλεια, πολεμιστές που γεννιούνται μετά την πτώση, όχι στην ακμή, όπλα σκουριασμένα, δόξα χαμένη, αλλά καθήκον που παραμένει….
Natalia Lafourcade – Cancionera
Χώρα: Μεξικό
Χωράφι: Mexican folk bolero manifesto
Εντέκατος full-length δίσκος
Ένα έργο που τοποθετεί την παράδοση στο ζωντανό παρόν: ηχογράφηση με έντονη live αίσθηση και έμφαση στην ερμηνεία. Η ίδια η Natalia Lafourcade το παρουσιάζει σαν μουσικό/οπτικό μανιφέστο για τη δυαδικότητα του καλλιτέχνη και το θαύμα της μουσικής. Ηχογραφημένο ζωντανά και με αναλογικό εξοπλισμό από 18 μουσικούς, περιστρέφεται γύρο από την alter ego της Lafourcade, την Cancionera, την προσωποποίηση του ίδιου το τραγουδιού. Μετά από χρόνια ανασκαφών της παραδοσιακής μεξικανικής μουσικής, η Lafourcade παραδίδει εδώ το μεγάλο της έργο.
The Necks – Disquiet
Χώρα: Αυστραλία
Χωράφι: Long-form minimalist jazz improv
Δέκατος ένατος full-length δίσκος
Επί της ουσίας, μιλάμε για ένα τριπλό άλμπουμ με ώρες μουσικής. Και όμως, δεν είναι κόλπο. Είναι μια μελέτη υπομονής, μεταμόρφωσης και μικρο-αλλαγών. Έργο που πάει κόντρα στην «οικονομία προσοχής» και απαιτεί πλήρη βύθιση. Η αυτοσχεδιαστική αντίληψη που το διακατέχει πλάθει με οργανικότητα μια υψηλή ύπνωση, σαν ένα σουλάτσο ανάμεσα σε φυλωσσιές και πνευματικές υποστάσεις. Διδαχή για το πώς η επανάληψη γίνεται ψυχολογία.
Paradise Lost – Ascension
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Χωράφι: Gothic death-doom lineage
Δέκατος έβδομος full-length δίσκος
Οι κλασικές, σκοτεινές μελωδίες των Paradise Lost, δωσμένες με doom βάρος και gothic μεγαλοπρέπεια, σαν υπενθύμιση του αρχικού DNA τους. Η μπάντα κρατάει το μελωδικό ένστικτο μπροστά, χωρίς να μαλακώνει τη βαρύνουσα σκιά, πετυχαίνοντας στο μέγιστο όλα αυτά όσα θέλει να είναι στην ύστερη περίοδό της, μια περίοδο που ξεκίνησε από το The Plague Within του 2015 και την επαναφορά του death doom στοιχείου. Ο χαμός, η πίστη, ο ζόφος, η ανάταση…
Phantom Spell – Heather & Hearth
Χώρα: Ισπανία
Χωράφι: Pastoral prog-heavy
Δεύτερος full-length δίσκος
Ό,τι πιο κόντρα στις μόδες, το πρότζεκτ του Kyle McNeill των Seven Sisters (οι οποίοι επίσης κυκλοφόρησαν πολύ δυνατό δίσκο φέτος) κινείται συνειδητά στον χώρο του επικού / prog heavy metal με folk και ’70s hard rock ρίζες. Επικό συναίσθημα, πολλές μελωδίες, ’80s πλήκτρα… Θα μπορούσε κανείς να πει πως είναι κάπου ανάμεσα στο ατσάλι του Up The Hammers Festival και τους Protomen (το υπερπολυαναμενόμενο Act III των οποίων το λογίζω 2026, ειρήσθω εν παρόδω). Το Heather & Hearth είναι λες και βγήκε από τη βρετανική ύπαιθρο, μυρίζει ρείκια και αναμένα τζάκια.
Rosalía – Lux
Χώρα: Ισπανία
Χωράφι: Art pop classical crossover
Τέταρτος full-length δίσκος
Φιλόδοξο, πολυγλωσσικό και δομημένο σαν κλασικό έργο (σε κινήσεις), με ορχηστρική μεγαλοπρέπεια και pop φαντάσματα να περνούν μέσα του. Έργο που θολώνει τα σύνορα pop–κλασικής μουσικής, με θεματικό άξονα τη θηλυκότητα, την υπέρβαση και την αναγέννηση. Ηχογραφήθηκε με την London Symphony Orchestra. Ο τίτλος Lux – που στα λατινικά σημαίνει “φως” – λειτουργεί και ως κεντρικό θεματικό μοτίβο του άλμπουμ: μια εξερεύνηση του φωτός σε πνευματικό, δημιουργικό και υπαρξιακό επίπεδο. Τα τραγούδια είναι εμπνευσμένα από τη ζωή και το έργο πολλών γυναικών, αγίων και μυστικιστριών.
Shallowater – God’s Gonna Give You a Million Dollars
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Dirtgaze
Δεύτερος full-length δίσκος
Ένα slowcore σώμα με shoegaze σκόνη και Δυτικό Τέξας τοπίο: χαμηλόφωνο, αλλά με κιθάρες που γδέρνουν και ξυπνούν ένοχες σκέψεις μέσα σου. Εισήλθε πολύ ψηλά ως σύγχρονο σημείο αναφοράς του είδους, με έμφαση στη συνοχή και την ατμόσφαιρα. Θεματικά, ετούτη η altnernative country δεν θα μπορούσε να πραγματεύεται τίποτα πέρα από βαθιά βιωματικά σεκλέτια, μέχρι και τον θάνατο της γιαγιάς του δημιουργού…
Širom – In the Wind of Night, Hard-Fallen Incantations Whisper
Χώρα: Σλοβενία
Χωράφι: Avant-folk tales
Πέμπτος full-length δίσκος
Τρίο με δεκάδες όργανα, αλλά με πραγματική μουσική λογική: drone, folk, post-rock υφές και αυτοσχεδιαστική ενέργεια. Καλειδοσκοπικό, απαιτητικό, συναισθηματικά βαρύ, σαν τελετουργία που αλλάζει μορφή. Ο τίτλος λειτουργεί σαν ξόρκι: νύχτα, άνεμος, ψίθυρος, επικλήσεις που έχουν ήδη πέσει. Όλα δείχνουν προς κάτι αρχαίο, σπασμένο αλλά ενεργό. Δεν υπάρχουν τραγούδια με αρχή–μέση–τέλος. Υπάρχουν ρεύματα, επαναλήψεις, μικρομεταβολές, πλασμένες από τα αυτοσχέδια όργανα των Širom, οι οποίοι κάνουν τη διαφορά ξανά (μετά το 2022) σε αυτά τα πειραματικά folk μονοπάτια, τα οποία σε ταξιδεύουν σε ποιητικούς κόσμους.
Species – Changelings
Χώρα: Πολωνία
Χωράφι: Technical sci-fi thrash
Δεύτερος full-length δίσκος
Τεχνικό thrash με φαντασία: αλλαγές, παράξενα περάσματα και αίσθηση sci-fi τρόμου πάνω σε γερό, ασύμμετρο και δαιδαλώδες riffing. Οι Coroner είναι οι βετεράνοι που έκαναν την επιστροφή, ωστόσο οι φετινοί Coroner έχουν περισσότερα μοντέρνα στοιχεία απ’ όσα έχουν οι νέοπες Species! Εδώ, αντλούν επιρροές απευθείας από ξεχασμένες μπάντες του παρελθόντος, όπως οι Mekong Delta και οι Watchtower. Μιλάμε για έναν τεράστιο πλούτο εγκεφαλικού thrash, πλαισιωμένο από ταιριαστή θεματολογία γύρω από την κοινωνική και ψυχολογική μετάλλαξη, την παράνοια, την καταδίωξη, τη συμμόρφωση και την απώλεια ατομικής βούλησης.
Wings Of Steel – Winds of Time
Χώρα: Η.Π.Α.
Χωράφι: Melodic heavy/US power revival
Δεύτερος full-length δίσκος
Καθαρόαιμο heavy metal με ’80s αίμα: ψηλές φωνές, δίδυμες κιθάρες, και σπαθί-στον-αέρα ρεφρέν. Περισσότερο στοχαστικό, παρά ηρωικό, το Winds Of Time διακατέχεται από μια mid-tempo κυριαρχία και έναν συναισθηματισμό ακόμα μεγαλύτερο από αυτόν που ακούσαμε στο τρομερό ντεμπούτο τους. Οι Wings Of Steel δείχνουν αυτήν τη στιγμή να είναι το πιο φορμαρισμένο νέο heavy metal συγκρότημα. Διατυμπανίζουν με τον καλύτερο τρόπο την αγάπη τους σε Judas Priest, Dio, Iron Maiden και πρώιμους Queensryche. Αν οι δύο δίσκοι τους είχαν κυκλοφορήσει κάπου στα τέλη των ’80s ενδεχομένως να ήταν τώρα σχεδόν κλασικοί.
Yazz Ahmed – A Paradise In The Hold
Χώρα: Ην. Βασίλειο
Χωράφι: Spiritual arabic jazz
Τέταρτος full-length δίσκος
Ένα jazz έργο νοσταλγίας και ταυτότητας: διπλή κληρονομιά, παραδοσιακές ιστορίες/ρυθμοί και σύγχρονη ενορχήστρωση. Η Βρετανο-Μπαχρεϊνή Yazz Ahmed βάζει την μνήμη και την καταγωγή στο επίκεντρο, χωρίς φολκλόρ επιφανειακή προσέγγιση. Δεν φοβάται να παίξει με nu και ηλεκτρονικά στοιχεία. Η μουσική λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα σε αποικιοκρατικό παρελθόν, σύγχρονη εμπειρία μετανάστευσης και προσωπική/συλλογική μνήμη. Η τρομπέτα της λειτουργεί σαν ανθρώπινη φωνή, άλλοτε θρηνητική, άλλοτε φωτεινή, άλλοτε σχεδόν τελετουργική. Αυτό το μουσικό όργανο είναι που τα αφηγείται όλα….
Αφήστε μια απάντηση